Het verhaal van… Snoes

Dit verhaal is gebaseerd op verhalen van het asiel en geschreven vanuit Snoes
( als ze zou kunnen praten en typen)

12 weekjes oud was ik, toen mensen van het dierenasiel mij vonden op straat, samen met broertjes en zusjes, zonder mama. We werden meegenomen waar we goed verzorgd werden, ik was alleen doodsbang.

We kregen een eigen kamertje, lekker warm en knus met een hoop speeltjes en lekkere mandjes om in te liggen. Iedere dag kwam er visite langs, mensen die ik allemaal niet kende, ik vond het zo spannend en eng, al was ik ook een tikkie nieuwschierig. Mijn broertjes en zusjes gingen 1 voor 1 weg, naar een nieuw huisje, ik bleef achter.

Gelukkig kreeg ik snel nieuwe maatjes, ook bange katjes. We kregen heel weinig visite. Omdat we bang waren keek er niemand naar ons om, daar heb ik best veel verdriet van gehad… ik vond die mensen gewoon heel eng, ze zijn groot en wat wilde ze van mij? Tot op een dag ik was inmiddels 9 maandjes oud kwam er een mevrouw binnen, visite. Ze had snoepjes bij en maakte haarzelf klein en fluisterde dingetjes tegen mij. Ik heb al mijn moed verzamelt en een snoepje uit haar hand gegeten, zooo dat vond ik wel heel knap van mijzelf. Ik mocht nog een snoepje en die mevrouw wilde mij heel graag aaien, dat heb ik toegelaten… het deed geen pijn en voelde eigenlijk wel heel fijn!

Maar die mevrouw ging weer weg… en ik wilde eigen wel met haar mee. Maar een paar dagen later was ze er weer! Ze had een plastic doos bij met een deurtje, daar mocht ik in. Er lag een zacht dekentje in. Na een spannende rit in een oto (auto) kreeg ik eigen kamertje, met een giga krabpaal, lekker eten een eigen wc en heel veel speeltjes.

Ieder uur kwam ze naar mij kijken en al snel begreep ik dat zij heel lief was, en dat knuffelen met haar super fijn was. Mijn angst verdween al heel snel en na een tijdje mocht ik de rest van het huis verkennen, ik wist dat er nog een soortgenootje was, want we snuffelde onder de deur naar elkaar.
De kennismaking met Noortje vond ik geweldig! Ik was echt een ‘spring ding’ en nu had ik weer een speelmaatje.

We wonen nu 3,5 bij elkaar, en we vinden elkaar best wel lief. We liggen vaak samen te soezen en als er visite komt vind ik het niet eng meer. Ik weet nu dat mensen lief zijn ( niet alle hoor, maar ik heb het goed getroffen) Ik ben heel blij dat mensen van het dierenasiel mij hebben gevonden en hebben meegenomen zodat ze een nieuw huisje konden vinden voor mij, want op straat leven is echt geen pretje.

Ik ben ontpopt tot een mega knuffel! het liefst plak ik de hele dag tegen mijn vrouwtje aan, kijken we ‘s avonds lekker tv en ben ik haar iedere dag zo dankbaar dat ze niks heeft aangetrokken dat ik zo bang was in het begin. Ik hoop voor alle bange katjes dat ze geadopteerd worden, we hebben wat meer tijd nodig om te wennen aan mensen, maar als we eenmaal vertrouwen in je hebben maken we grote stappen, zodat we steeds minder bang zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *