Het verhaal van… Noortje

Dit verhaal is gebaseerd op verklaringen van getuigen en geschreven vanuit Noortje
( als ze zou kunnen praten en typen)

Ik (Noortje) was piepjong toen ik bij mijn moeder werd weggehaald en meegenomen werd naar een nieuw huisje. Hoe het precies is gegaan weet ik niet meer precies maar ineens waren de mensen weg waar ik bij was komen wonen en liep ik in de tuin, zielsalleen, zonder eten en drinken.

Ik ben toen maar aan de wandel gegaan, opzoek naar eten want mijn maagje rommelde. Ik weet niet hoe lang ik heb gelopen maar het was zeker meer dan 1 dag. Geen mens die mij ‘zag’ en geen deur die openging. Tot ik ineens een man zag lopen met een zak brood! Nou is brood niet mijn favo kostje maar hé ik had honger!

Dus ben heb ik mij aan de zak vastgebeten en niet meer losgelaten. Die man merkte natuurlijk dat er ineens een kat aan zijn boodschappen bungelde, en hij heeft mij meegenomen naar binnen. Een snelle blik leerde mij dat ik nog 2 soortgenootjes waren!
Ik werd in de tuin gezet en al snel stond er een heerlijk hapje voor mij, en brokjes en water! ik kon mijn oogjes niet geloven en ben meteen aangevallen, mijn buikje was leeg. Die lieve meneer is toen even weggegaan want hij wilde weten of ik een eigen huisje had met mensen die mij miste… Nou die mensen miste mij niet want ze waren doodleuk op vakantie gegaan en hadden mij achtergelaten, dat wist de buurman van die mensen te vertellen.

Die lieve meneer kwam weer thuis en bracht een nog lievere mevrouw mee! Ik hoorde ze praten wat ze met mij moesten doen, dus heb ik mijn liefste snuitje opgezet ( maar dat was niet nodig, ze waren al verliefd) Dezelfde avond moest ik naar een dokter, daar werd ik nagekeken, ook of ik een chip had enzo,maar niks… Ik kreeg prikjes en een chip ( auwww dat doet pijn!) en mocht weer mee naar huis, waar ik een warm mandje kreeg en nog meer eten en knuffels. Ik had een nieuw warm huisje.

Maar na 2 maanden gingen mijn nieuwe baasjes uit elkaar en mocht ik mee met die lieve mevrouw. We verhuisde naar ons eigen huisje.
Ik was haar ontzettend dankbaar voor alles, en was een voorbeeldig katje. Nooit heb ik in de gordijnen gehangen, wel deed ik graag aan tuinieren, de vensterbank plantjes hebben ook hun verzorging nodig 😉
Ik knuffelde haar helemaal stuk, en zij mij.
Helaas moest ze vaak weg, werken heet dat in mensentaal. En dat vond ze helemaal niet leuk, ik ook niet zo, dan was ik maar alleen, al kon ik mij prima vermaken met slapen en spelen…

Dus besloten we na een tijdje een maatje te adopteren uit het asiel, vrouwtje is gaan kijken naar een perfect broertje of zusje voor mij.
Dat maatje werd Snoes. Snoes woonde eerst een tijdje boven en mocht ik onder de deur snuffen zodat we aan elkaars geur konden wennen enzo. Na een tijdje mochten we elkaar zien, wel met een hekje ertussen, maar dat ging best goed en al snel konden we echt kennis maken.
In het begin vond ik haar maar een vervelend ding, ik moest alles delen! Eten, drinken, mijn speeltjes en de knuffels, maar ik was niet meer alleen.

Inmiddels wonen we al 3,5 jaar samen, Snoes en ik en we kunnen het goed met elkaar vinden, we liggen regelmatig samen te slapen op de bank, of naar buiten te kijken op de vensterbank. Tikkertje is ook een favo spelletje van mij, en als ons verwenmens thuis is kleven we samen tegen haar op de bank.

Ja ik ben goed terecht gekomen, ik heb een heerlijk huisje en kom niks tekort, het had anders kunnen aflopen… en helaas is dat voor veel katjes waarheid.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *